Mijn verhaal


 

JEUGD EN TIENER

Van jongs af aan was ik al een eigenzinnig creatief kind met een sterk eigen willetje. Ik had een droom om conservatorium te doen en zat al vanaf mijn 9e in een popbandje van de muziekschool waarin ik dwarsfluit speelde en zong. Op die leeftijd al had ik elke dag uren buikpijn, iets dat werd afgedaan als spanning. Ik leerde dus dat het blijkbaar normaal was om elke dag een paar uur pijn te hebben. Op mijn 14e was ik zo moe en had ik zoveel pijn dat ik met gym soms problemen kreeg omdat ik het allemaal niet bij kon benen. Er werd getest en ik bleek Hashimoto te hebben, een ziekte waarbij de schildklier langzaam kapot gaat. Ik kreeg medicijnen en er werd me verteld dat ik die de rest van mijn leven nodig zou gaan hebben. Ik weet dat ik in die tijd vaak ook depressieve gedachten had en me voelde alsof ik geleefd werd. Mijn laatste VWO-jaren ging ik naar school terwijl ik tegelijk het voorbereidend jaar conservatorium deed. Mijn lichaam protesteerde steeds harder en ik kreeg dagen waarop ik ineens nauwelijks nog kon bewegen of mijn bed uit kon komen. Hierdoor kon ik op een gegeven moment nog maar halve dagen naar school gaan. Mijn diagnoselijst werd steeds langer, inmiddels had ik officieel Hashimoto, IBS, HS en recidiverende depressies, allemaal aandoeningen waar de artsen geen oorzaak voor wisten en dus bleef het bij symptoombestrijding. 
CONSERVATORIUM

Door naar het Utrechts conservatorium waar ik op mijn 18e en 19e jazz dwarsfluit studeerde. Ik nam een cd op met een Braziliaanse songwriter, stond meerdere malen in het BIMhuis en op andere grote podia, en was supergemotiveerd om er het beste van te maken. Mijn lichaam was vaak compleet op, maar ik gooide er dan wel een ibuprofennetje in om de pijn niet zo te voelen. Koffie en chocolade gaven me de adrenalinekick die ik nodig had om door te kunnen, en het feit dat ik deed waar ik gelukkig van werd zorgde ervoor dat ik elke dag mijn bed uit wilde komen. 
EERSTE KEER INSTORTEN EN SUIKERVRIJ
 
Totdat ik op een gegeven moment helemaal instortte. Ik was niet meer vooruit te branden, en kreeg mezelf met geen mogelijkheid meer naar de lessen gesleept. Niks gaf me meer een gelukkig gevoel, ik voelde me vaak leeg en compleet afgesloten van mijn gevoel. Ik probeerde wat ik kon, ik begon met het boek “suikervrij” van Carola van Bemmelen en begon al mijn eten zelf te maken zonder pakjes of zakjes, desembrood te gebruiken etc. Ik ging ook een paar keer per week naar de sportschool omdat ik de enorme drive had om beter te worden. Die drive werkte hier, zoals nog wel vaker zou gebeuren, tegen me. Met mijn laatste examenweek van het tweede jaar was het klaar. Ik probeerde te leren, maar de letters dansten voor mijn ogen. Hoe erg ik ook mijn best deed, er zat zoveel “blubber” in mijn hoofd dat ik niet helder meer kon denken. Ik zag geen andere optie meer dan mijn studie op te zeggen en tijdelijk terug te gaan wonen bij mijn ouders, die inmiddels van Eindhoven waren verhuisd naar het Brabantse platteland.
 
REVALIDATIE, PALEO EN “ACCEPTATIE”
 
Mijn 19e en 20e jaren waren hele heftige jaren die achteraf ongeveer lijken op 1 dag. Ik ging naar artsen die me zagen als “gezonde jonge vrouw” omdat er niks vreemds uit de bloedtesten kwam. Wel was het overduidelijk dat ik geen energie en veel pijn had, maar daar werd ik zoals al vaker was gebeurd, voor doorverwezen naar een psycholoog. Wel belandde ik uiteindelijk op de revalidatieafdeling van het JBZ voor 3 maanden waar ik werd behandeld voor chronische pijn. Ik moest leren mijn grenzen aangeven en doen wat mijn lichaam maximaal kon op een dag zonder een grens over te gaan. Op dat moment was dat nog geen 5 minuten lopen per dag. Ik kreeg te horen dat ik veel te ambitieus was en dat ik moest leren om tevreden te zijn met minder. Dat als ik ooit 10 uur in administratie ging kunnen werken dat ik dan al tevreden moest zijn. Dit maakte me zo kwaad, omdat ik als 19-jarige nog lang niet klaar was om al mijn dromen los te laten. Ik wilde juist hulp in hoe het wél zou kunnen. Ik begon mijn teen langzaam te dippen in het orthomoleculaire circuit, waar ik al snel werd gediagnosticeerd met bijnieruitputting en ijzertekort. Ik begon zelf boeken en wetenschappelijke artikelen te lezen, en stapte over op het Paleodieet. In die tijd had ik ook mysterieuze allergische aanvallen waarbij ik ineens helemaal onder de heftig jeukende bultjes zat. Hiervoor kreeg ik uiteindelijk een diëtist toegewezen om een provocatie-/eliminatiedieet te volgen. Ik heb toen 3 maanden op naar fosfaatverbindingen smakende astronautenvoeding geleefd (omdat ik al clean at, kreeg ik het zonder suikers en smaakversterkers) en dat was 1 van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen. Hierna had ik echter wel een kleine opleving in energie, en omdat ik het thuis geïsoleerd wonen wel zat was besloot ik te solliciteren in Rotterdam. Al snel werd ik aangenomen bij een duurzaam energiebedrijf, en verhuisde ik.
 
WERKEN EN “PANGETJES”
 
Deze periode van mijn 20e en 21e levensjaar was ik dolgelukkig. Ik woonde in een fantastische stad met bruisend cultureel leven, leerde mijn beste vriend kennen op werk die zelfs in hetzelfde blok bleek te wonen, en werkte me binnen drie maanden op tot sales coach, wat betekende dat ik trainingen maakte en gaf, en meer een managende rol had binnen het bedrijf. Ik had nog steeds een enorm energiegebrek, maar ik leerde om sommige dagen veel te koken zodat ik na een dag werken een dag niks hoefde te doen behalve eten opwarmen en liggen. Sommige weken kon ik maar 5 uur werken, sommige 35, maar gelukkig deed het bedrijf hier niet moeilijk over omdat ik goed presteerde als ik er was. Toch kwamen hier ook al snel weer barstjes. Ik kreeg steeds meer moeite met staan en ik kreeg uitval tijdens trainingen. Dan was het net alsof er in mijn hoofd ineens een kabeltje knapte en ik uitviel. “Pangetjes” noemde ik ze. Na een jaar werken en een paar weken overwerk als interim vestigingsmanager had ik mijn lichaam zover dat ik echt niet meer kon. Ik werd met spoed opgenomen in het ETZ op de afdeling neurologie omdat ik nauwelijks meer kon praten en bewegen. Mijn lichaam leek letterlijk stil te vallen. Ze prikten bloed en mijn lever- en andere waarden waren totaal uit balans, toch stuurden ze me weer naar huis zonder kloppende diagnose omdat ze het ook niet wisten.

 

UITVAL, TEGENSLAG EN PTSS
 
Er volgden een paar hele zware jaren. In eerste instantie ging ik ervan uit dat ik na een maand wel weer zou kunnen gaan werken, maar mijn lichaam had andere plannen. Mijn lichaam ging voortdurend “uit”, ik kon dan moeilijker bewegen, praten was moeilijk en zelfs ademen voelde zwaar. Zelf de bruiloft van mijn zus heb ik hierdoor niet helemaal bij kunnen wonen omdat mijn lichaam uitviel na de ceremonie, dit vond ik heel erg. In die tijd had ik ook een relatie waardoor ik echt heel graag de leukste versie van mezelf wilde zijn, maar ik merkte dat dat er vaak niet in zat. Op feestjes was ik stil, zat ik in een hoekje en legde ik nauwelijks contact. Energie om te staan had ik niet, ik voelde me voortdurend licht in mijn hoofd en in een soort roes, alsof ik er nooit helemaal was. Ook kreeg ik nog te dealen met een levensgevaarlijke CO-vergiftiging en een heftige operatie voor mijn ontstekingsziekte in dezelfde week, waarna ik PTSS ontwikkelde. Zoveel tegenslag kon mijn prille relatie niet aan en toen we na een jaar uit elkaar gingen, verhuisde ik wederom terug naar mijn ouders.
 
RESEARCH, HOOP, EN EEN ONTDEKKING

Hier begon het nog sneller slechter te gaan. Ik had steeds vaker moeite met ademhalen en de vermoeidheid was niet uit te drukken in woorden. Elke dag was ik research aan het lezen over hoe ik kon genezen en ik probeerde regelmatig andere therapieën uit zoals acupunctuur, Wim Hof Methode, etc., maar niks pakte de oorzaak aan. De silver lining in deze tijd was dat ik wel was aangenomen voor een super deeltijdopleiding Complete Vocal Technique in Kopenhagen. Hierdoor had ik toch nog iets van toekomstperspectief. Mijn ouders waren zo lief om me naar Kopenhagen te rijden 6 keer per jaar, 4 dagen, voor 3 jaar. Ik heb extreem geluk gehad met mijn ouders, lieve klasgenoten en docenten daar, ik mocht op de bank liggen als het nodig was, mijn eten en vervoer werd geregeld, ik hoefde alleen maar aanwezig te zijn en kon de rest op mijn eigen tempo doen. Ondanks dat het heel zwaar was, gaf het me zeker ook een reden om door te zetten en te blijven werken voor herstel. Het is ook hier in mijn eerste jaar dat ik erachter kwam dat er iets raars gebeurde als ik ging staan. Zodra ik ging staan, voelde ik mijn hartslag enorm toenemen, wat weer stopte als ik ging zitten. Hier heb ik research naar gedaan en het leek een vorm van dysautonomie te zijn genaamd POTS.

 

DYSAUTONOMIE EN DE OMWENTELING
 
Met deze kennis ging ik terug naar de dokter. Ze hadden hier nog nooit van gehoord, maar toen ik vroeg of hij zijn stethoscoop wilde leggen op mijn hart en wilde luisteren wat er gebeurde als ik ging staan, vond hij dit zelf ook nogal frappant (het ging soms wel van 80 naar 150, en kwam dus ook niet echt naar beneden als ik langer bleef staan). Ik werd doorverwezen naar een specialist en kreeg de diagnose. Eindelijk een label dat mijn uitval, hersenmist, moeite met staan en lopen, hart en ademproblemen verklaarde. Hierna kwam ik in een rare periode terecht. Sommige artsen vonden me ineens te complex terwijl anderen het nog steeds alles behalve serieus namen. Ik belandde regelmatig op de spoedeisende hulp, en werd opgenomen met allerlei verschillende enge situaties zoals dat mijn hartslag rond de 120 bleef, ook als ik lag, voor dagen achter elkaar, en later een longembolie. In deze jaren kreeg ik diagnose na diagnose; PCOS, biologische klokstoornis, ik liep bij de longarts voor astma-aanvallen, het leek onderhand alsof niks meer functioneerde en mijn lichaam aan het opgeven was. Ik las van alles en probeerde alles uit, van Paleo ging ik over op het Auto-immuunprotocol, ik probeerde low-Fodmap, anti-histamine, en liep bij reguliere en complementaire darm-artsen en therapeuten. Er kwamen maag- en darmproblemen bij doordat mijn lichaam op een gegeven moment moeite kreeg met proteïne en vetten verwerken, terwijl ik juist had geleerd dat ik dat moest eten omdat dat goed was. Toen het zoveelste onderzoek (dit keer voor gastroparese) op de planning stond en ik 2 keer in een maand met o.a. heftige pijnaanvallen met de ambulance werd afgevoerd was ik het zat. Ik zag de documentaire “Heal” en vond het boek van Anthony William wat gaat over oorzaken van aandoeningen en hoe je die kan helen door voornamelijk plantbased whole food te eten. De informatie voelde kloppend en leek feilloos en logischerwijs de gaatjes op te kunnen vullen die nog beantwoord dienden te worden na jaren van eigen onderzoek. 

 

WHOLE FOOD PLANTBASED, LEVEN WEER LANGZAAM OPPAKKEN
 
Hierna begon het leven er beter uit te zien. Ik voelde na een week al dat dit het antwoord was waar ik al die tijd naar op zoek was geweest en schreef me in voor een auditie bij het Young Metropoolorkest als zangeres. Voor ik het wist stond ik op het podium van Tomorrowland voor 17.000 mensen in het koor te zingen. Het was superspannend omdat ik nog lang niet beter was, en ik had al jaren niet meer een half uur achter elkaar kunnen staan, maar ik was zo klaar om weer te gaan leven dat ik het gewoon deed en er met volle teugen van genoot. Dat ik daarna weer een week op bed moest liggen om ervan bij te komen, kon me niet schelen. Het herstel begon langzaam en ik kon steeds langer lopen en staan. Je neemt die dingen zo makkelijk voor lief, maar als het jaren niet vanzelfsprekend was dan is het toch heel bijzonder als dat weer kan, inmiddels zelfs “zonder erover na te denken”. Omdat ik niet meer continue in fight/flight/freeze zat, begon ik ook weer heel veel te voelen, een hele hoop onverwerkte emoties kwamen bovendrijven. Hier ben ik ook mee aan de slag gegaan, wat niet altijd een makkelijk proces is, maar wel heel mooi. Ook heb ik inmiddels veel mensen gesproken die ook zichzelf holistisch hebben geheeld van dezelfde maar ook andere ziekten, waardoor ik een goed idee heb gekregen van welke interventies werken voor wie en waarom, en welke zonde zijn van je tijd en geld. 
 
EIGEN PRAKTIJK

Sinds dat ik jong ben heb ik altijd gevoeld dat ik andere mensen wilde helpen, en dit ook altijd wel gedaan. Dit is heel natuurlijk voor me. Met alles wat me gebeurd is, was het voor mij dus ook niet meer dan logisch dat ik een praktijk wilde oprichten om mensen te helpen met helen. Hiervoor heb ik de afgelopen jaren Medische Basiskennis, leefstijlcoaching, reflexologie en EFT gestudeerd, zodat ik mensen kan begeleiden bij zowel het fysieke als het mentale deel van het herstel. Ik weet hoe moeilijk het is om ziek te zijn en het gevoel te hebben dat je vastzit in je lichaam. Ik weet hoe moeilijk het is om verder te willen maar niet te weten waar je moet beginnen. Ik weet dat het soms kan voelen als de Mount Everest om je bed uit te komen, laat staan om te onderzoeken hoe je je situatie kan verbeteren. En ook herstel zelf, of het nou is van een ziekte, een burnout, of emotioneel trauma, is een weg waarop je vaak wel wat steun kan gebruiken. Ik geloof dat ieder mens een groot zelfhelend vermogen heeft, en ik help je graag verder zodat je weer terug in je eigen kracht kan gaan staan!